Picnic at Hanging Rock (1975)

Prelep, duboko uznemiravajuć, film mističan poput svoje teme, koji kao, verujem, ni jedan film ranije stavlja Australiju na filmsku mapu sveta, kao uostalom i mlađanog Petera Weira, ne pružajući odgovore, prepuštajući nas zagonetnom lutanju kroz fantazmagorični univerzum daleke zemlje, u suočavanju junakinja (i gledalaca) sa njom.

U sam suton Viktorijanske ere, 1900. u zabitima Australije, grupa mladih dama devojačke škole, na dan Svetog Valentina odlazi na kraći izlet u podnožje obližnje naslovne Viseće stene, misterioznog kamenitog mesta u prirodi koje milionima godina nemo zuri u svoje okruženje i usputne prolaznike. Neobjašnjivi fenomeni počinju gotovo odmah, svi satovi staju tačno u podne, dok četiri devojke napuštaju grupu u podnožju Stene, pentrajući se na dotičnu. Na njoj bivaju potpuno obuzete ovim kamenim Metuzalemom. Naprasno svi (u grupi, kao i izdvojene milice) završe u misticnom snu, no ubrzo po budjenju, devojke na Steni skidaju obuću i čarape (mmmmh) i sanjivo kreću dublje u zagonetno kamenito brdo. Sa stene dotrčava tek jedna užasnuta devojka,dok njihova nastavnica, i sama izložena čudnom privlačenju Stene, odlazi po devojke ...i nikada se ne vraća. Od četiri nestale osobe, samo je jedna pronađena, danima kasnije, netaknuta, bez svesti o tome šta se uopšte dogodilo...

Gledah i director's cut verziju koja podjednako ne daje ikakve odgovore, prepuštajući nas same u tumačenju misterija filma i Viseće Stene, što je svakako i bila zamisao, čineći film čak i zagonetnijim, fantazmagoričnim, većim od objašnjenja i odgovora (što ne mora svakom prijati), izazivajući nam um i čula tokom pa i posle svoje priče. Da li je ovo standardan Weirov sudar kultura, preispitivanje britanskog prisustva u Australiji koja ih guta, ili je možda (i) priča o seksualnom budjenju mladih devojaka jedne uštogljene epohe, suočavanju viktorijanske suzdržanosti sa njima slobodnim, starim-novim svetom, da li su još uvek izgubljene u vremenu i prostoru? Možda ili pre, verovatno, sve od navedenog a možda tu ima i više tumačenja, avaj meni nedokučivih, no sam film toliko obuzima i uvlači u sebe, da sva ta pitanja i ne moraju imati, precizne ponajmanje, odgovore...muzika Georgi Zamfira, proganjajući tonovi flaute, prelepe lokacije, napet i jeziv ambijent tokom čitavog filma, sav taj kontrast, prelepe mlade devojke u sred prastare mistične prirode, pod dejstvom Stene, misteriozna delom i sama Miranda, centralni lik, poredjena sa Botičelijevim andjelom, koja je, saznajemo kasnije "znala da se neće vratiti sa izleta"...sve čini Picnic at Hanging Rock zbilja nesvakidašnjim filmskim iskustvom, i dalje jednim od onih filmova ambijenta, sa sugestivno-proždirućom atmosferom pred kojom je, verujem, nemoguće ostati ravnodusan, svideo vam se on ili ne, ostaje neponovljiv, ujedno i još jedan film koji nas eto vrlo specifično suočava sa Australijom.

Preporuka, kako god doživeli film, morate ga probati.


Ažurirao puppet_master - 31.Srpanj/Jul.2017 u 13:25

I od mene preporuka da se pogleda.