Odgledao sam film Zabranjene igre Rene Klemana, film koji je prvobitno zamišljen kao kratkometražni. Kleman se predomislio i snimio pametan i lep film za uspomenu i dugo sećanje. Uspeo je da rat i njegove traume vidi očima dece. Ratnih prizora skoro da nema, osim na početku kad nemački avioni mitraljiraju kolonu pariskih izbeglica. Devojčica koja se izdvojila iz kolone, B.Fosi, utočište nalazi u malom francuskom selu. Njen novopečeni prijatelj, Ž.Požuli, postaje njen stariji brat koji zajedno sa njom prolazi kroz njene ratne traume. Devojčica je pored roditelja izgubila psa ljubimca, koji je uzrok njene nove i nimalo lepe zanimacije preko koje pokušavaju da zaleče traume uzrokovane ratom.

  Kleman u svojim Zabranjenim igrama nijednog trenutka nije prešao granicu koja patetiku odvaja od sentimenta koji spaja dva glavna lika i mene kao gledaoca. Pored znanja imao je i sreću da na audiciju povede i svoju suprugu koja je u šestogodišnjoj B.Fosi videla glumicu koja je ipak ostala zapamćena po svojoj prvoj ulozi. Ona je duša i motor filma koji ipak nije za decu. Sećam se da se davao u đačkom bioskopu što je bilo lepo od filmskih urednika koji su debelo omašili starost publike kojoj je film serviran.